W związku z tym, że na Spursmanii pojawiło się wielu nowych użytkowników, w większości młodych lub bardzo młodych - chciałbym niniejszym przypomnieć jedną z ikon z WHL - Chrisa Waddle'a. Ten tekst był już na Spursmanii - ale na pewno w związku z atakami hakerów i nowymi użytkownikami - wielu go jeszcze nie czytało, a myślę, że warto.

Z niektórych materiałów korzystam do dziś, poblakłe szpalty starych „Przeglądów Sportowych”, „Piłek Nożnych”, „Sportu”, „Tempa”, czy wreszcie „Shoot-ów” czy „Match-ów” – po latach okazują się wyjątkowo przydatnym źródłem informacji, ciekawostek, zdjęć.
Aby przybliżyć, zwłaszcza młodszym fanom Spurs, sylwetkę Waddle’a – posłużę się opinią wygłoszoną na jego temat przez Bobby Robsona, który był jego trenerem w reprezentacji Anglii : „Potrzebuje dosłownie tylko paru metrów boiska, by ograć dwóch, trzech, a nawet czterech przeciwników. Mija ich jak narciarz tyczki slalomowe. Najznakomitszych obrońców w jednej chwili potrafi „przerobić” na raczkującyh uczniaków, zachowujących się przy jego zwodach tak, jakby pierwszy raz znaleźli się na boisku. Taniec Chrisa między nimi kończy się najczęściej ostrym dośrodkowaniem na pole karne lub kąśliwym strzałem na bramkę. Wiem, że nie ma wielu piękniejszych obrazków we współczesnym futbolu.” Zaiste piękna laurka, myślę że można by podobną wystawić Davidowi Ginoli, jednak „Widdly” był lepszy ...(teraz już młodsi na pewno wiedzą w jakim stylu grał Waddle i dlaczego tak go pokochałem). Waddle na pierwszy rzut oka sprawiał wrażenie niezdarnego, przygarbiony, jakby przełamany na pół. Wyglądał jak nasz „paralityk” Kryszałowicz.
Chris urodził się 14.12.1960 r. w Gateshead. Karierę zaczynał w Newcastle, jednak szybko zniechęcił się bazą i podejściem do młodzieży w tym klubie. Pojechał szukać szczęścia do Coventry. Tam chodził do szkoły i trenował w City. Jednak gdy przyszło do podpisywania kontraktu – Coventry uznało, że Chris nie rokuje nadziei. Rozgoryczony zawodnik rozpoczął pracę w .... fabryce konserw (!!!), a w piłkę grał w półamatorskim klubie Tow Law Town. Występy na takim poziomie go nie satysfakcjonowały, więc zapukał do Sunderlandu. Tam również go odrzucono. Karta się odwróciła gdy piłkarz dobijał 20-stki ! Wtedy to obudziły się Sroki i zaproponowały Chrisowi występy w swoim klubie. Klub Tow Law Town dostał ... tysiąc funtów, a gaża Waddle’a wzrosła do 70-ciu funtów na tydzień.
Waddle w lidze zadebiutował 22.10.1980 r. w meczu przeciwko Shrewsbury, potem rozegrał jeszcze mecz z Chelsea, na wyjeździe porażka 0:6. Kolejny raz pojawił się na boisku dopiero w następnym sezonie. Swojego pierwszego gola w seniorach zdobył w III r. FA CUP w I’1981 r. przeciwko Sheff. Wed. W drużynie Newcastle – grał u boku kończącego karierę Kevina Keegana, który ukształtował jego piłkarski charakter. Sam Waddle twierdził, że żałował, że nie dane było nigdy zagrać w jednej drużynie kwartetowi z Newcastle – Keegan, P. Beardsley, Waddle i P.Gascoigne, pierwsza trójka zdążyła zagrać ze sobą, Gazza był jednak wówczas za młody. W ciągu 5 sezonów wśród Srok – rozegrał 169 meczów i strzelił 52 gole. W 1985 r. został wybrany najlepszym Piłkarzem Północnego-Wschodu w Anglii. Debiutował w reprezentacji Anglii na koniec swojego 5-tego i ostatniego sezonu w Newcastle przeciwko Irlandii na Wembley w III’85 r.
18.08.1985 roku świetnie zbudowany (183 cm wzrostu / 78 kg) „Widdly” za 590.000 f zostaje ściągnięty przez P. Shreeves’a do Tottenhamu. W Newcastle uważano, że Chris zbyt często odwiedza puby, Koguty jednak zaryzykowały i wygrały. Jego 4-letni pobyt na WHL to najwspanialszy – jak sam twierdzi – okres w jego sportowym życiorysie. Wraz z G. Hoddlem stworzył jeden z najwspanialszych duetów w historii angielskiej piłki (na marginesie nadal nie mogę zrozumieć jak Tottenham z Hoddlem, Waddlem, Ardilesem, Clive i Paulem Allenami, Mabbuttem, Clemencem etc. przegrał finał FA CUP z Coventry w 1987 r., to jakby obecnie Sunderland pokonał Chelsea w takim finale). Ten „brylantowy technik” na WHL grał inaczej niż w Newcastle. Tam grał jako typowy skrzydłowy, natomiast w Spurs odkryto jego zdolności w roli rozgrywającego, miał za zadanie stwarzać partnerom sytuacje bramkowe. Rozegrał dla nas 178 meczów, strzelając 42 gole, ponadto w tym czasie 6-krotnie trafiał w 44 meczach reprezentacji Anglii. Waddle był lojalny wobec Spurs (to obecnie coraz rzadsza cecha) – rok przed odejściem do Olympique Marsylia podpisał – uwaga ! – 7-letni kontrakt ze Spurs ! Jednak bajońska oferta z Marsylii – jej odrzucenie byłoby szaleństwem. Manager Spurs Terry Venables rozpoczął negocjacje z B. Tapie od kwoty 3 mln. f skończył na sumie 4.500.000 f. Ten transfer był wówczas rekordem na Wyspach. Dla porównania – o 1,3 mln.f przewyższał poprzedni rekord należący do I. Rusha, kiedy ten przechodził z Liverpoolu do Juventusu. Spurs z kolei za super snajpera G. Linekera zapłacili zaledwie 1,5 mln.f Barcelonie, inny super strzelec - Clive Allen kosztował jeszcze pół miliona funtów mniej, kiedy Man. City wykupywał go z Bordeaux. Wszystkie te porównania mają za zadanie ukazać, jaką gwiazdą był Waddle, jakie miał notowanie na Kontynencie, skoro kosztował 3 razy więcej niż sam Lineker. Za pieniądze wydane przez Marsylię na Waddle’a można by kupić wówczas całkiem niezłą 11-stkę. Transfer Waddle’a w 1989 za 4,5 miliona funtów do OM był wówczas trzecim co do wielkości transferem na świecie, za Maradoną i Gullitem.
Przechodząc w 1989 r. do Marsylii – Waddle spotkał tam tuzy futbolu – tj. J.-P.Papin, E. Francescoli, Amoros, Tigana, Mozer. Jego pierwsze pół roku we Francji było słabe, spotkał się z inną mentalnością, jedzeniem, przyzwyczajeniami. Bardzo pomógł mu wówczas Papin (który do Francji przybył z Belgii, z FC Brugge), wziął go pod swoje skrzydła. Chris sprowadził żonę i 2-letnią córeczkę i zaczął grać jak z nut. W 1991 roku Marsylia po wyeliminowaniu m.in. wielkiego Milanu (Widdly wielokrotnie ośmieszał włoską obronę) – przegrała w finale Pucharu Mistrzów (poprzednik Ligi Mistrzów) z Crveną Zvezdą Belgrad, po rzutach karnych. Jednak dla Waddle’a był to świetny sezon – w ankiecie France Football na Najlepszego Piłkarza Europy w 1991 r. – Anglik zajął 10-te miejsce z dorobkiem 11 punktów. Waddle jak na gwiazdę przywykło, nie znosił krytyki. Twierdził, że tylko 4 osoby mogą to robić : Tapie, trener OM – Gill, Bobby Robson i sam ... Waddle. Podczas 3 lat pobytu w Marsylii zdobył 3 tytuły mistrza Francji. W swoim pierwszym sezonie Waddle zdobył mistrzostwo Francji i półfinał Pucharu Europy. OM pokonał u siebie Benficę 2:1, w rewanżu w Lizbonie uległ 0:1. Następny sezon 1990/91 – Marsylia podporządkowała temu, aby zdobyć jako pierwszy francuski klub Puchar Europy. W ćwierćfinale spotkali się z Milanem. Po remisie we Włoszech, Marsylczycy podejmowali Włochów na Velodrome przy 60,000 fanów. Marsylia wygrała dzięki bramce Waddle’a, która była wspaniała. W półfinale Marsylia dwukrotnie pokonała Spartaka Moskwa. W finale w Bari – po chyba najgorszym finale w historii Pucharu Europy, Crvena Zvezda od początku grała na 0-0, Jugosłowianie wygrali w rzutach karnych 5-3.
Waddle spędził jeszcze we Francji rok, znów zdobył mistrzostwo. W Europie nie zaistniał, gdyż już w II rundzie zostali wyeliminowani przez Spartę Praga.
W reprezentacji Anglii grał m.in. na dwóch Mistrzostwach Świata – w Meksyku w 1986 r. i we Włoszech w 1990 r. Pod wodzą Bobby Robsona – Anglicy w Italii dotarli do półfinału – gdzie ulegli, po tradycyjnie przegranych rzutach karnych, Niemcom. Nieszczęsnymi strzelcami byli S. Pearce i niestety Waddle (wcześniej w meczu po indywidualnej akcji trafił w poprzeczkę bramki B. Illgnera). Był to jeden z tych meczów kiedy miałem łzy w oczach, nie chodzi o Anglię, tylko o dramat mojego ulubieńca.
Później kadrę Albionu przejął najgorszy obok Ericssona – trener w historii Anglii – Graham Taylor. Waddle zrezygnował z występów w kadrze w XI’1991 – gdy Graham nie powołał go na mecz eliminacji ME’92 przeciwko Polsce w Poznaniu. Taylor powiedział, że „Waddle jest dobry do gry w Marsylii, a nie w reprezentacji Anglii”.
Po 3 sezonach we Francji – Waddle w VII’1992 wrócił na Wyspy do Sheffield Wed. Manager Sów – Trevor Francis ściągnął 31-letniego Waddle’a w VI’1992 r. za 1,25 mln.f. Tygodniówka w klubie wynosiła 4 tys.f. Po jego odejściu – jego były klub OM zdobył w końcu Puchar Europy, a Sowy awansowały do finałów FA CUP i Pucharu Ligi, które oba przegrały z Arsenalem.
Pomimo faktu, że Waddle strzelił zaledwie 1 gola w lidze dla Sów, jego wspaniałe występy spowodowały, że Waddle został wybrany Piłkarzem Roku przez Piłkarzy w 1993 r., była to jego jedyna nagroda indywidualna w karierze.
Po ponad 100 ligowych meczach dla Sów, Waddle grał jeszcze w Falkirk, Bradford City, Sunderland i Burnley, zanim przeniósł się do nie-ligowego klubu Worksop Town w 2000 r.

Po zakończeni kariery piłkarskiej – trenował m.in. amatorów w Staveley Miners Walfare i South Normaton Athletic.
Obecnie pracuje w radio, ma swoje kolumny w gazetach, komentuje mecze w TV. Wciąż mimo 45 lat gra w piłkę w niedzielę w Brunsmeer Ath w Sheffield.


Waddle ciekawostki :
- mimo, że grał w finałach FA CUP i P. Ligi – nigdy nie zdobył tych trofeów.
- jego pierwszym samochodem był Ford Capri z 1970 r., kosztował 100 f.
- Waddle był gwiazdą muzyki pop. W 1987 r. nagrał z Hoddlem utwór pt. „Diamond Lights”, przez 20 tygodni był na liście przebojów.
- sezon, w którym się urodził Waddle – 1960/61 – to sezon w którym Spurs zdobyli dublet, Sowy były wicemistrzem, a Sroki spadły z ligi.
- gdy grał w Newcastle, Sroki chciały go przekazać do Birmingham w zamian za K. Dillona (?!) i 100 tys. f. Blues uznali cenę za wysoką ....
- Waddle będąc graczem Newcastle debiutował w Anglii U-21 przeciwko Finlandii i po 2 minutach strzelił gola.
- Waddle rozegrał prawie 600 meczów w swojej 20-letniej karierze.