Po dziewięciu latach nieobecności piłkarze Tottenhamu po raz kolejny wybiegną na murawę stadionu Wembley, aby zagrać w finałowym meczu jednego z angielskich pucharów. Sęk w tym, że nazwa pozostała ta sama, ale obiekt jest już zupełnie inny.

Poprzednia wizyta Kogutów w świątyni angielskiego futbolu miała miejsce 21 marca 1999 roku. Okazją był, podobnie jak w niedzielę, finał Pucharu Ligi – noszącego wówczas nazwę Worthington Cup. Rywalem – Leicester City.

Managerem zespołu był wówczas George „Goonersaurus” Graham (wcześniej manager Ar5ena1u, stąd przydomek), a prym w drużynie wiedli Darren Anderton, Les Ferdinand, David Ginola i Sol Campbell (no i oczywiście Steffen Freund :). Bohaterem został jednak ktoś inny – filigranowy duński pomocnik Allan Nielsen, który w końcówce spotkania celnym strzałem rozstrzygnął losy meczu. Co ciekawe, bramkarzem Lisów był Kasey Keller – późniejszy golkiper Spurs. Amerykanin podczas gry w Tottenhamie prosił o nie odtwarzanie feralnego dla niego momentu na telebimach przed meczem, gdyż rzekomo źle wpływało to na jego koncentrację.

Niedługo potem zapadła decyzja o konieczności przebudowy wiekowego obiektu i rok później stadion Wembley został zamknięty. Plan przebudowy szybko ewoluował w kierunku wybudowania stadionu od podstaw i w 2003 roku stary stadion został doszczętnie zburzony.

Najgorętsza dyskusja dotyczyła nie kształtu ani parametrów nowego obiektu – tu opinia publiczna nie miała wątpliwości, że powstanie stadion na miarę XXI wieku, ale przyszłości będących symbolem starego stadionu dwóch wież. Piękne budowle, tworzące niepowtarzalną i niezapomnianą bramę wejściową na British Empire Exhibition Stadium (oryginalna nazwa stadionu) miały początkowo pozostać na swoich miejscach w charakterze pomników. Z czasem koncepcja ta upadła i wieże przetransportowano do dwóch niewielkich angielskich miast, gdzie stoją do dziś.

Jako, że budowa nowego obiektu miała się dopiero rozpocząć, angielska federacja piłkarska postanowiła, że tymczasowym stadionem narodowym będzie Old Trafford w Manchesterze. Lecz co ciekawe na arenę finałowych spotkań w pucharach Anglii i Ligi wyznaczyła Millenium Stadium w walijskim Cardiff. Ale cóż – okazało się, że narodowa duma jest mniej warta od twardej gotówki. Większa pojemność = generowanie większych zysków.

Tym sposobem przegrany przez Tottenham finał Pucharu Ligi w sezonie 2001-2002 odbył się w stolicy Walii. Gol Christiana Ziege nie wystarczył i po zwycięstwie 2:1, trofeum wywalczyło Blackburn Rovers.

Budowa nowego stadionu ruszyła w 2003 roku i zgodnie z planem miała potrwać trzy lata, a meczem inauguracyjnym miał być finał Pucharu Anglii. Zakończyło się rocznym przekroczeniem terminu i obiekt został oddany do użytku 9 marca 2007 roku. Pierwszym rozegranym na nim spotkaniem był mecz młodzieżówek Anglii i Włoch, zakończony hokejowym remisem 3:3.

Budowa nowego Wembley pochłonęła astronomiczną sumę 778 milionów funtów. Tym samym stadion narodowy Anglii stał się najdroższym obiektem piłkarskim na świecie. Pod względem pojemności – 90 tysięcy krzesełek, lokuje się na drugim miejscu w Europie. Jest jednak największym obiektem, na którym wszystkie miejsca znajdują się pod dachem. Do budowy stadionu zużyto 90 tysięcy metrów sześciennych betonu i 23 tysiące ton stali. Właścicielem stadionu jest angielska Football Association, kontrolująca go poprzez zależną od siebie spółkę Wembley National Stadium Ltd.

Pomni doświadczeń z dwiema wieżami, konstruktorzy usilnie poszukiwali czegoś, co będzie można nazwać symbolem nowego Wembley. W zamierzeniu symbolem ma być potężny, stalowy łuk, wznoszący się nad stadionem i osiągający w centralnym punkcie imponujące 140 metrów wysokości.

Stary stadion Wembley był świadkiem wielu wspaniałych meczów Tottenhamu. Oby w niedzielę Koguty napisały pierwsze zdanie w nowym, pięknym rozdziale pod tytułem: triumfy Spurs na nowym Wembley.