Klub z ręką w klozecie

O tym, że Tottenham potrzebuje napastnika kibice drużyny z White Hart Lane wiedzieli od 1 września 2008 roku, kiedy to do Manchesteru United ostatecznie przeszedł Dymitar Berbatow. Klubowe konto wzbogaciło się wówczas o ponad 30 mln funtów, lecz sam zespół stracił snajpera, którego, jak się później okazało, przez ponad dwa lata starań, zastąpić się nie dało.

Transfer Berbatowa do Tottenhamu był dopinany przez kilka miesięcy. Wysłannicy Kogutów oglądali popisy napastnika rodem z Bułgarii przez kilka miesięcy; monitorowali niemal każdy kontakt z piłką byłego gracza Bayeru Leverkusen, tylko po to, by przekonać się do jego umiejętności. Berbatow trafił na White Hart Lane i z miejsca stał się ulubieńcem fanów Spurs. Bułgar wielokrotnie zapewniał Kogutom trzy punkty, strzelał praktycznie wszystkie ważne bramki - był w zasadzie napastnikiem idealnym. Kimś na miarę współczesnego Jurgena Klinsmanna (z całym szacunkiem dla niemieckiej legendy Tottenhamu): człowiekiem, który nigdy nie zejdzie poniżej pewnego poziomu i strzeli gola, gdy zespół owego gola potrzebuje najbardziej. To właśnie dzięki Berbatowowi Tottenham był bliski awansu do ćwierćfinału Pucharu UEFA w sezonie 2007/2008. Kiedy Bułgar pięknym strzałem w 81 minucie pokonał golkipera PSV Eindhoven, Heurelho Gomesa (który latem tamtego roku przewędrował do Spurs), wydawało się, że Kogutów już nikt nie zatrzyma. Okazało się, iż istnieje taki człowiek - był nim bramkarz, który dziś chroni słupków ekipy z WHL.

Bramka zdobyta na Philips Stadium jest jednym z najbardziej pamiętanych przeze mnie trafień Berbatowa. Mnóstwo radości dał też gol z Besiktasem, po którym własna mama chciała wyrzucić mnie z mieszkania (jej zdaniem moja ekstaza spowodowana bramką była niewspółmierna do wyniku osiągniętego przez Spurs. Musicie jednak wiedzieć, że wówczas obejrzenie meczu Tottenhamu w normalnej telewizji było nielada wyzwaniem. Szczególnie dla człowieka, który walkę o telewizor musi wygrać z własną rodzicielką pragnącą przełączyć na M jak miłość czy inne Na Wspólnej). Dobrze wspominam też bramkę z Arsenalem strzeloną na Emirates (najpiękniejszy strzał z czuba świata, nawet pomimo porażki z największym wrogiem). Najbardziej w pamięci utkwił jednak gol zdobyty z holenderskim potentatem.

Następcą Berbatowa na White Hart Lane miał zostać Roman Pawluczenko, który trafił do Tottenhamu prosto z Mistrzostw Europy, gdzie brylował techniką, szybkością, niezłym przeglądem pola i samolubnością. Po dwóch gry latach w Spurs, z wymienionych przeze mnie przymiotów Rosjanina ostał się tylko ten ostatni. Pawluczenko z pewnością przez wielu fanów Tottenhamu oceniany byłby nieco inaczej, gdyby nie przyszyto mu łatki "następcy Berbatowa" - człowieka, który tak jak Berba pojawi się na boisku i "zrobi różnicę". Popularny Paw to gracz zupełnie innego typu: piłkarz dobry, lecz nie fantastyczny. Niezły drybler, jednak nie snajper zapewniający Tottenhamowi kilkanaście (kilkadziesiąt: wszak na konto Bułgara trzeba zaliczyć też mnóstwo asyst przy golach zdobywanych przez innych piłkarzy Kogutów) bramek.

Najdobitniej o braku klasowego snajpera przekonał mecz z Blackpool, przegrany przez Tottenham na Bloomfield Road aż 1:3. Napastnicy Spurs zmarnowali milion niemal stuprocentowych szans, a piłka przy bramce zdobytej przez Pawluczenkę w ostatniej minucie spotkania minęła Kingsona psim swędem. Wcześniej pernamentnie wciskała hamulec tuż przed linią bramkową. Pudłował nie tylko Pawluczenko. Fatalnie prezentował się też Jermain Defoe, który w obecnym sezonie jest cieniem samego siebie - JD w lidze zdobył jak na razie dwie bramki (obie w meczu z Wolverhampton). Peter Crouch, w Premier League, także ma na koncie dwa trafienia; Pawluczenko sześć. Dla porównania dwójka Gareth Bale - Rafael Van der Vaart trafiała już siedemnastokrotnie.

Zimowe okno Tottenham przespał. Do Spurs dołączył zaledwie Steven Pienaar oraz Bongani Khumalo, natomiast napastnika jak nie było, tak nie ma, choć ostatniego dnia okienka transferowego prezes Spurs szalał w Hiszpanii składając ofertę za niemal każdego gracza potrafiącego trafić w prostokąt nazywany bramką. Dodatkowo, na wypożyczenie do West Hamu powędrował Robbie Keane, co powoduje, że lista ewentualnych roszad w ataku skurczyła się do granic możliwości. O braku dobrego snajpera coraz częściej przebąkuje Harry Redknapp, który jeszcze miesiąc temu zapewniał, że w ataku to on mimo wszystko ma z kogo wybierać. Jak się okazało, manager Spurs akurat w tej kwestii się pomylił. Od czasu Berbatowa kibice Tottenhamu nie widzieli killera z prawdziwego zdarzenia i trzeba to sobie powiedzieć wprost. Atak Tottenhamu nie funkcjonuje prawidłowo bez dwóch, niezwykle bramkostrzelnych... pomocników! I ten fakt chyba najlepiej opisuje formę napastników Hotspur w tym sezonie.

Latem na Lane napastnik trafić już musi. Jest przecież z kogo wybierać. Wiedzą o tym kibice, wie Levy i wie też Redknapp. Bez dobrego snajpera walczyć o coś więcej może być strasznie ciężko. Przecież konkurencja nie śpi - ostatnio Chelsea wzmocniła się Fernando Torresem, na The City of Manchester Stadium trafił Edin Dzeko, a Liverpool wzbogacił się o Luisa Suareza oraz Andy'ego Carrolla. My pozostaliśmy z tym co mamy. A mamy rękę w nocniku.